Wednesday, December 8, 2010

በእንተ-ሥርዐተ-ጽሕፈት (የቀጠለ)

ባለፈው ክታብ (ፖስት) የተወሰኑ የግእዝ ፊደላት አደጋ ላይ እንዳሉ እና አነሱን መታደግ ካልቻልን፤ የቀሩትም ቢኾኑ ተመሳሳይ ዕጣ እንደሚገጥማቸው አመልክተን ነበር። እና ምን እናድርግ የምንል ከኾነ፤ በመጀመሪያ ደረጃ፤ በምር እናስብ፣ በምር እንጠይቅ። እንዲያው ዝም ብለን በግዴለሽነት "ምን ይደረግ፣ ምን ይኹን?" ማለት ሳይኾን፤ ምን እናድርግ (እኛ)? ምን ላድርግ (እኔ)? ብለን እንጠይቅ። ጠይቀንም መተው ሳይኾን እናስብበት። እንዲህ ከኾነ ላንዳችንም ላንዳችን የሚገለጥልን ቀና ነገር ይኖራል። እንዲህ የሚገለጥልንንም በጎ ነገር በውይይት አጠናክረን የተግባር አግጣጫ መንደፍ እንችላለን።

እንዲያው ተግባራዊ ነገር ሳንጠቁም ላለማለፍ፤ እስኪ አንድ በጣም ቀላል ነገር እንፈጽም። ቃል እንግባ። እነዚያን አደጋ ላይ ናቸው ያልናቸውን ሆህያት ባለማወቃችን ካልኾነ በቀር እያወቅን እንዳንጨቁናቸው። ይልቁንም ሙያቸውን እየተማርን እንድንጠቀማቸው። በሉ ቃል ከገባን ከዚህ ክታብ (ፖስት) ጋራ ተሳስሮ በቀረበው ሰነድ መጨረሻ ገጽ ላይ የምናየውን ዐዋጅ በተግባር ለመተርጎም እንሞክር (እንደተለመደው የክታቡን ርእስ (the title of this post) ስትኮረኩሙ ታገኙታላችኹ)።

No comments:

Post a Comment